Z rodzicami można się dogadać, czyli sztuka porozumiewania się

Z rodzicami można się dogadać, czyli sztuka porozumiewania się

Scenariusz do zrealizowania w ramach lekcji WDŻ w VII kl. lub na zajęciach z wychowawcą.

Cele:
•uczeń pozna zasady otwartego i jednoznacznego komunikowania się
•przekona się, jakie znaczenie w porozumiewaniu się odgrywa komunikacja niewerbalna
•wie, że właściwa komunikacja przeciwdziała rozwojowi konfliktów
•potrafi podjąć działania usprawniające komunikację w rodzinie

Czas trwania zajęć: 2 x 45min
Warunki realizacji: krzesła ustawione w kręgu, aby uczestnicy się widzieli; środek sali pusty do wykorzystania w trakcie ćwiczeń; opcjonalnie: komputer i rzutnik do odtworzenia filmików

Przebieg zajęć:

  • Przywitanie się ze sobą w różnym stylu (przez różne gesty, różne słowa)
  • Jeśli warunki techniczne na to pozwalają, wprowadzeniem do tematu może być emisja kilku krótkich scenek filmowych (bez fonii) przedstawiających komunikację w rodzinie (jeśli nie ma takiej możliwości, punkt można pominąć)
  • Wprowadzeniem do tematu są 3 scenki odegrane przez wybranych (np. przez podanie miesięcy urodzenia) uczniów:
    Scenka 1: uczeń mówi do jakiegoś przedmiotu znajdującego się w klasie, np. do kwiatka na oknie lub tablicy
    Scenka 2: bierze w niej udział dwóch uczniów – dwoje ludzi mówi różnymi językami i nie rozumieją się wzajemnie
    Scenka 3: dwóch kolejnych uczniów – jeden mówi do drugiego, ale nie dochodzi do porozumienia, gdyż słuchacz ignoruje swojego rozmówcę.
  • Po odegraniu scenek, uczniowie dzielą się swoimi odczuciami. W odpowiedzi na pytania: co próbowali zrobić ludzie w tych scenkach, czy im się to udało i dlaczego, uczniowie podają wnioski (aby się porozumieć musimy być komunikatywni – pojawia się tu wzmianka o komunikacji niewerbalnej, rozumieć się wzajemnie oraz obie strony muszą tego chcieć).
  • Ćwiczenie „Powiedz bez używania słów” – uczestnicy za pomocą gestów wyrażają przydzielone im na karteczkach komunikaty: „w porządku, nie ma sprawy”, „zupełnie nie wiem, o co chodzi”, „a bo ja to wiem?”, „spadaj, strasznie smęcisz”, „witaj, jak leci?”, „wszystko idzie zgodnie z planem”
  •  Podsumowanie prowadzącego – Czy przyglądaliście się kiedykolwiek ludziom z pewnego dystansu starając się zgadnąć, co do siebie czują, jakie przekazują sobie sygnały? Spróbujcie popatrzeć na postawę ciała, gesty, mimikę, kontakt wzrokowy, dotyk, odległość między rozmówcami, a zobaczycie jak wiele można zrozumieć bez słyszenia. To nazywamy językiem niewerbalnym
  • Ćwiczenie „Zakłócenia w efektywnej komunikacji” (przerywanie, ignorowanie, nieuważne słuchanie itp.) – „nadawca, zagłuszasz, odbiorca”: podział uczniów na trzy grupy i ustawienie ich w rzędach. Pierwszy rząd jest nadawcą – wymyśla hasło, które chce przekazywać odbiorcom. Drugi rząd – zagłuszacz, zastanawia się w jaki sposób będzie zagłuszać nadawane hasła (hałasowanie, wymachiwanie rękami, tupanie). Zadaniem trzeciego rzędu, czyli odbiorcy jest odgadnięcie hasła przekazywanego przez nadawcę. Na znak prowadzącego zaczyna się nadawanie i zagłuszanie i trwa tak długo, dopóki odbiorcy nie odgadną hasła. Jeśli czas na to pozwoli, może nastąpić zamiana ról
  •  Po zakończeniu prowadzący prosi o podzielenie się wrażeniami z ćwiczeń – jak czuli się uczestnicy, co było trudnością, jakie emocje się w nich pojawiły.
  • (przerwa)
  • Przedstawienie scenek z życia rodzinnego ze zwróceniem uwagi na słowa, ale i komunikaty niewerbalne, które wysyłamy (scenki odgrywają chętni lub wylosowani uczniowie) 
  • Scenka 1: Karolina wybiera się z mamą na imieniny do babci. Zakłada swoje ulubione, wytarte dżinsy i krótką, błyszczącą bluzeczkę.
    Mama uważa, że nie jest to odpowiedni strój i prosi córkę, żeby zostawiła go na inne okazje…
  • Scenka 2: Jest godzina 20:00, szykujesz się do wyjścia z domu. Rodzice pytają, dokąd idziesz i w jakim celu… – wywiązuje się dyskusja.
  • Scenka 3: Zbliżają się wakacje. Rodzice Tomka mają wątpliwości, czy puścić syna z kolegami na tydzień pod namioty w góry.
    Chłopak przekonuje, że zostali zaproszeni przez rodziców kolegi, którzy mają tam domek. Jednak okazuje się, że przez weekend chłopcy będą sami.  Rodzice Tomka stanowczo protestują.
  • Komentarz do tego, co się zadziało; podzielenie się wrażeniami (wnioski zależą od toku komunikacji, jaką intuicyjnie przybiorą uczniowie – prowadzący zwraca uwagę na prawidłową, komunikację bezpośrednią, która prowadziła do porozumienia lub eksponuje błędy i omawia z uczniami emocje, które pojawiły się, gdy z powodu komunikatów niewerbalnych i pośrednich doszło do konfliktu; analizuje, czy któryś z dialogów zakończył się kompromisem). Uczniowie proponują alternatywne scenariusze, które pozwoliłyby dojść do porozumienia (jeśli czas pozwoli, dobrze jest te scenki odegrać)
  • Zabawa „Niech zamienią się miejscami”, której celem jest rozładowanie emocji:
    – ci, którzy lubią zajęcia warsztatowe
    – ci, którzy lubią nosić wygodne ubrania
    – ci, którzy chcieliby, żeby jutro zaczynały się wakacje
    – ci, którzy lubią spotykać się z innymi ludźmi

Joanna Szarecka

Udostępnij: Share on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Administrator

Dodaj komentarz

Wprowadź komentarz
Please enter your name.
Please enter your email address.
Proszę wprowadzić prawidłowy adres email.

Kod zabezpieczający *