Dział: ArtykułyDodaj artykuł

Przedszkole przychylne rodzicom

Mirosława Motyl

Opracowała nauczycielka Zespołu Szkolno – Przedszkolnego
w Żelisławicach - mgr Mirosława Motyl

1. PRZEDSZKOLE PRZYCHYLNE RODZICOM- PARTNERSKA WSPÓŁPRACA

„Efektywna praca zespołowa nie powstaje

w cudowny sposób. Tworzy ją postawa

uczestników zespołu skłonna do

współpracy”

D. Carnegie

Ostatnio coraz głośniej mówi się o tym, że w procesie wychowania i edukacji dzieci w przedszkolu muszą również brać udział również rodzice. Aby tak się stało, powinna istnieć faktyczna i efektywna praca między nauczycielami wychowującymi dzieci przez kilka lat oraz rodzicami odpowiedzialnymi za dzieci przez całe ich niedorosłe życie. W opinii wielu pedagogów i psychologów nie ulega wątpliwości, że „bardzo celowe i pożądane jest współdziałanie ze środowiskiem rodzinnym, jak i to, aby rodzice orientowali się w zadaniach i celach wychowania przdszkolnego”.

Dlaczego konieczna jest współpraca? Rodzice są dla małych dzieci najważniejszymi osobami i mają decydujący wpływ na ich rozwój i oni jedyni ponoszą za nie odpowiedzialność.

Nikt nie zaprzeczy, że dla prawidłowego rozwoju dziecka niezbędna jest miłość i poczucie bezpieczeństwa płynące od rodziny.

Rodzina, w której dziecko przyszło na świat stanowi w początkowych latach jego życia główny teren jego doświadczeń. Tutaj dziecko poznaje swoje przywileje i obowiązki. Wprowadzone jest w różne sytuacje, poznając wartości wychowawcze. Zasadniczym czynnikiem decydującym w procesie i efektach wychowania dziecka jest organizacja życia w rodzinie.

Pojęcie wychowania różnie ujmowali teoretycy. Bogdan Suchodolski mówi, że

... „ rzeczą najważniejszą w wychowaniu jest kształtować ludzi tak, aby umieli oni żyć w warunkach współczesnej cywilizacji, aby potrafili podołać zadaniom, które im stawia, aby korzystali z możliwości kulturalnego rozwoju, którego im dostarcza, aby wiedzieli ku czemu i jak dążyć, z jakich źródeł czerpać radość życia.”

J. Szczepański uznaje rodzinę za bardzo ważną, niezastąpioną i pierwszą instytucją wychowawczą ... „ każda rodzina, bez względu na to, czy zdaje sobie sprawę czy nie, stwarza podstawy przyszłego rozwoju osobowości dziecka, wiele więc zależy od tego, czy rodzice są do tych funkcji przygotowani, czy też nie, czy wiedzą, chcą i mogą te funkcje wykonywać świadomie, celowo i efektywnie.”

Rodzice pod warunkiem, że mają dobry kontakt z dzieckiem mogą być dla nauczycieli źródłem wiedzy o aktualnych przeżyciach dziecka.

Przedszkole może wspomagać, współpracować, wzmacniać lub kompensować braki w opiece rodzicielskiej. Nie zastąpi jednak rodziców, nie weźmie za dziecko odpowiedzialności. Nie wolno- nam- nauczycielom przedszkola robić niczego wbrew woli rodziców, Obowiązuje na szacunek i partnerska współpraca z rodzicami.

1.1 FORMY WSPÓŁPRACY PRZEDSZKOLA Z RODZICAMI

Do przedszkola, a w praktyce do dyrektora i nauczycieli należy takie organizowanie pracy placówki, aby było ono w zgodzie z prawem rodziców do stanowienia opieki nad dzieckiem oraz jednocześnie, żeby możliwa była realizacja merytorycznego oraz wychowawczego programu pracy nauczycieli z dziećmi. Bardzo trudno te zadania koordynować.

Dobry kontakt wymaga:

Ø dobrej woli,

Ø otwartości,

Ø szacunku i sympatii,

Ø prawdy i uczciwości,

Ø umiejętności,

Ø dyskrecji.

W procesie budowania głębszego kontaktu konieczne jest wykonanie kilku kroków:

Ø diagnozy wzajemnych relacji wraz z analizą czynników blokujących,

Ø uzgodnienie oczekiwań,

Ø ustalenie jasnych reguł współpracy,

Ø opracowanie wspólnej pracy nad przekraczaniem trudności i podnoszeniem umiejętności.

Przedszkole stanowi małą społeczność, należy, zatem zadbać o poznanie się członków tej społeczności. Podstawą dobrych relacji są codzienne kontakty między nauczycielami i rodzicami oraz kontakty między samymi rodzicami.

Ważne jest opracowanie i stosowanie form współpracy.

Dobór określonych form organizacyjnych zależny jest od treści, jakie nauczyciel zamierza przekazać lub uzyskać oraz od konkretnego celu, który chce przez daną formę osiągnąć.

We współpracy placówek przedszkolnych z rodzicami najbardziej przyjęły się takie formy jak: rozmowy indywidualne, „kącik dla rodziców”, zebrania grupowe (zajęcia otwarte, uroczystości, wystawy prac dzieci, prace użyteczne na rzecz przedszkola, wykłady i pogadanki).

Mimo, że są to formy powszechnie stosowane w przedszkolu zajmują dość skromne miejsce w literaturze fachowej.

Najpełniej formy organizacji współpracy przedstawia Antonina Sawicka.

Pierwsze kontakty zaczynają się w momencie, gdy rodzice zjawiają się w przedszkolu po kartę przyjęcia dziecka. Często ten pierwszy kontakt zdecyduje o powodzeniu dalszej współpracy, dlatego nie wolno go przeoczyć.

Atmosfera, z jaką spotykają się rodzice, przychylności i otwartości kompetentnego i zorganizowanego personelu zaowocują pozytywnym nastawieniem do placówki.

Formą współpracy jest oddziaływanie przez „kącik dla rodziców”. Jest to umownie przyjęta nazwa miejsca w przedszkolu, w którym opiekunowie dziecka mogą zatrzymać się, poczekać, gdy trzeba, a przy okazji poczytać i popatrzeć, jest to również forma kontaktu indywidualnego.

Naszą wizytówką jest przekazywanie uniwersalnych wiadomości o przedszkolu, powinny one znajdować się w pobliżu wejścia.

Należy tam umieścić takie wiadomości jak:

Ø kilka słów o specyfice przedszkola: jaki realizuje program, w czym się specjalizuje, jakie ma osiągnięcia,

Ø jakie zajęcia dodatkowe możemy zaproponować,

Ø cennik opłat za pobyt dziecka w przedszkolu,

Ø terminarz wydawania i oddawania kart,

Ø informacja, w jakich godzinach dyrektor lub osoba upoważniona będą udzielać dodatkowych informacji,

Ø jadłospis,

Ø regulamin przedszkola,

Ø kącik pedagogiczny.

Bardzo efektywną formą współpracy z rodzicami są „zajęcia otwarte”. Możliwość aktywnego uczestnictwa rodziców w czasie pobytu dziecka w przedszkolu procentuje, ponieważ:

Ø rodzice dowiadują się, jakiej opiece podlega ich dziecko,

Ø poznają sposób kontaktowania się nauczyciela z dzieckiem oraz metody, jakimi posługuje się ono w codziennej pracy,

Ø mają możliwość porównywania postaw i zachowania własnego dziecka z rówieśnikami,

Ø nie czują się petentem lecz współdecydentem,

Ø widzą, jakiego trudu wymaga praca pedagogiczna.

Rodzice przeważnie nie mają wykształcenia pedagogicznego i tak naprawdę nie wizą, jak nauczyciel pracuje z dzieckiem- pokażmy, w jaki sposób i jakimi metodami można osiągnąć cele wychowawcze i dydaktyczne. Zapraszajmy,więc rodziców na specjalnie zorganizowane zajęcia, gdzie będą współpracować z dzieckiem, poznając przy okazji pracę nauczyciela.

Rodzice mogą także uczestniczyć w uroczystościach przedszkolnych. Przedszkola organizują wiele okazjonalnych uroczystości, gdzie jako goście są zapraszani członkowie najbliżej rodziny: mamusie, tatusiowie, babcie, dziadkowie i rodzeństwo. Okazji jest wiele: Dzień Matki , Dzień Babci, Dzień Dziadka, Dzień Ojca, Choinka, Bal karnawałowy, Dzień Dziecka.

Z punktu widzenia współpracy z rodzicami, bardzo istotne są przygotowania do uroczystości. Są okazją do rozmów z rodzicami, zaangażowania ich do pracy na rzecz własnego dziecka, czy przedszkola na przykład pomoc w organizacji w wykonaniu dekoracji.

Sam udział rodziców w uroczystościach to wspólne przeżycia z występu dziecka jak pisze K. Kotłowski. „ Do serca rodziców trafia się niezawodnie za pośrednictwem ich dzieci...”.

Podstawową formą współpracy o charakterze zespołowym są- zebrania.

Mogą one być organizowane dla wszystkich rodziców, są to zebrania ogólne lub dla rodziców dzieci z danej grupy- zebrania grupowe.

Zagadnienia omawiane podczas zebrania powinny być tak dobrane, aby interesowały wszystkich rodziców i wzbogacały ich wiedzę o wychowaniu.

Wskazane jest uatrakcyjnienie wypowiedzi słownych np. za pomocą filmu, nagrań z taśmy magnetofonowej, prac dzieci, ekspozycji, książek, pomocy dydaktycznych lub w inny sposób wynikający z charakteru i treści omawianego problemu.

Zebrania powinny pełnić funkcję emocjonalnego powiązania rodziców z przedszkolem i gronem wychowawczym. Wychowawca dzięki nim ma szansę osiągnięcia sukcesu pedagogicznego.

Wiele naszych działań może przynieść lepszy efekt, gdy włączymy do nich rodziców i pozwolimy im samodzielnie działać. Rodzice mogą wykonać wiele prac użytecznych i gospodarczych na rzecz przedszkola np. zagospodarowanie ogrodu, naprawy sprzętu pomocy dydaktycznych, prace konserwatorskie. Zaliczyć tu można także pomoc w organizowaniu wycieczki, zaproszenie np. na własną działkę, organizowanie imprez dochodowych, pozyskiwanie sponsorów, itp.

Pozwólmy rodzicom poczuć się współorganizatorami życia przedszkolnego.

Bądźmy otwarci na współpracę.

1.2 Dostosowanie organizacji pracy przedszkola do potrzeb klienta- rodzica.

Przedszkola nadal tylko w niewielkim stopniu odczuwają istnienie konkurencji na rynku edukacyjnym. Placówek społecznych jest wiele, w prywatnych opłaty odstraszają klientów. W praktyce ciągle jeszcze dominuje rejonizacja. Jednak sytuacja ta ulega zmianom wraz z otaczającą rzeczywistością. Dyrektorzy przedszkoli zdają sobie sprawę z niedoboru klientów, zachęcają ich, oferując coraz bardziej interesujące programy, zaspokajające coraz bardziej wygórowane oczekiwania. Władze samorządowe zamykają te przedszkola, które mają najmniejszą liczbę chętnych, a od pozostałych wymagają coraz lepszej jakości pracy. Dlatego bardzo istotne jest, aby w każdej placówce przedszkolnej w sposób prawidłowy przebiegał proces budowania jakości. Dobrą jakość pracy kreują normy ISO, które kształtują się jako jednolita podstawa Systemu Zapewnienia Jakości.

Totalne zarządzanie jakością opiera się na przekonaniu, że stałe dążenie i osobiste zaangażowanie w ciągłe doskonalenie są konieczne, aby mogła nastąpić jakakolwiek znacząca przemiana.

Filozofia jakości totalnej ( Total Quality ) i jej praktyczne zastosowanie pomagają pedagogom postrzegać siebie samych raczej jako pomocników niż sędziów, raczej trenerów i doradców niż wykładowców, wreszcie raczej partnerów rodziców, uczniów, wychowawców, dyrektorów, nauczycieli, przedsiębiorstw i całej społeczności niż odizolowanie pracowników zamkniętych w czterech ścianach. Rozumiemy obecnie, że abyśmy mogli sami rosnąć, musimy pomagać rosnąć innym: abyśmy my pedagodzy mogli do maksimum zrealizować swój potencjał, musimy pomagać innym w ich doskonaleniu, krok za krokiem, dzień po dniu.

Japończycy nazywają takie osobiste oddanie wzajemnemu rozwijaniu się „ kaizen”.

Liczne szkoły, przedszkola i społeczności lokalne przymierzają się do różnych sposobów wdrażania jakości totalnej jako podstawowej normy swojego funkcjonowania. Ludzie w tych placówkach i społecznościach przebudowują własny sposób życia, myślenia tak, aby skierować wszystkie wysiłki na ciągłe samodoskonalenie oraz doskonalenie ludzi i wychowanków, z którymi mieszkają, pracują i uczą się.

Sytuacja taka stanowi wielkie i wspaniałe wyzwanie dla dyrektorów szkół i przedszkoli, którzy przez właściwe zarządzanie i budowanie jakości pracy mogą stworzyć wspaniałą placówkę edukacyjną, która powinna się ciągle doskonalić i rozwijać.

Wiemy, iż kluczowym zagadnieniem wszelkich działań reformatorskich jest planowanie rozwoju placówki.

D. Elsner pisze, że „ planowanie rozwoju jest wyjściem ponad bieżące postrzeganie problemów placówki, a więc tym, co robimy, na co dzień, a ponadto projektowaniem działań ukierunkowanych na realizację przedsięwzięć długotrwałych o odległym, kilkuletnim horyzoncie czasu...”.

Dobrze, więc dzieje się, że wraz z przemianami, jakie obecnie się dokonują, coraz częściej planowanie staje się zadaniem stawianym dyrektorom placówek, radom pedagogicznym oraz nauczycielom. Dzięki temu mogą torować ich placówkom drogę ku przyszłości.

Obecnie edukacja powinna wyprzedzać czasy, w których żyjemy. W tym wyraża się podstawowa wizja, misja i przesłanie edukacji. W nich zawarty jest głęboki sens zadania, jakim jest przygotowanie człowieka do życia w najbliższej przyszłości.

Każda placówka winna mieć wykreowaną wizję i misję. Ma je także i przedszkole. Ogólnie wizją można ująć, iż praca w placówce opiekuńczo- wychowawczej przebiega w oparciu o zindywidualizowany program rozwoju każdego dziecka. Dzięki czemu nasi wychowankowie ( na miarę swoich możliwości ) rozpoczynają z sukcesem i bez stresu naukę w szkole.

Program pracy wychowawczo- dydaktycznej realizowany jest we współpracy z rodzicami. To sprawia, że oddziaływania przedszkola i domu są skoordynowane, a rodzice są naszymi najlepszymi sojusznikami.

Kadra przedszkola ciągle doskonali swoje kwalifikacje zawodowe i dostosowuje zajęcia do zindywidualizowanych potrzeb i oczekiwań „ klientów”- dzieci i rodziców.

Baza, jaką dysponuje przedszkole pozwala urzeczywistnić zindywidualizowany program rozwoju poszczególnych dzieci.

Przedszkole jest powiązane więzami współpracy z instytucjami lokalnego środowiska np. szkołą, w miarę potrzeb również i bardziej odległego np. aktorzy teatru dla dzieci.

Przedszkole prowadzi zajęcia wykraczające poza Podstawę Programową np. zajęcia rytmiczne, naukę języków obcych, taniec towarzyski, gimnastykę korekcyjną, basen.

Pracownicy przedszkola okresowo dokonują wewnętrznego mierzenia jakości pracy, a uzyskane wyniki służą do :

· stałego jej doskonalenia,

· wskazania hierarchii potrzeb klientów dotyczącą usługi edukacyjnej wobec dzieci,

· dostosowanie tygodniowego rozkładu zajęć do godzin pobytu dziecka w przedszkolu,

· preferowania przez klientów metod współpracy na płaszczyźnie: rodzic- dzieci- nauczyciele,

· zbadanie warunków materialnych rodziny w celu wspierania rodziców potrzebujących pomocy, stosowanie różnorodnych ulg w opłatach.

W celu kreowania pozytywnego wizerunku przedszkola w środowisku i podtrzymywania pozytywnego image, placówka i jej wychowankowie aktywnie uczestniczą w różnych spotkaniach, imprezach, uroczystościach, festynach rodzinnych odbywających się w środowisku lokalnym często z udziałem władz samorządowych.

Na to zagadnienie szczególną uwagę zwróciła D. Elsner w swojej pozycji mówiącej, iż swój „ produkt” – ofertę edukacyjną- umieć dobrze „ sprzedać”.

Do tego właśnie potrzebna jest umiejętność zaprezentowania swojej placówki, jej wizerunku na forum środowiska”.

2. Znaczenie dobrej współpracy z rodzicami.

Dobrze zorganizowana współpraca z rodzicami przynosi korzyści każdej placówce oświatowej. Przedszkole w nowych warunkach gospodarczych zmieniło swoją rolę. Coraz częściej trafiają do niego dzieci, których rodzice mają świadomość wychowawczo- dydaktycznej roli przedszkola. Dostrzegają w przedszkolu możliwość nabywania przez dziecko nowych doświadczeń i wiadomości. Nie można wyobrazić sobie przedszkola, które realizując zadania wychowawczo- dydaktyczne czyni to bez porozumienia z rodzicami. Nauczycielki coraz częściej dostrzegają w rodzicach nie tylko petentów korzystających z usług przedszkola, lecz także równorzędnych partnerów we współdziałaniu w procesie wychowawczym.

Podstawą dobrej współpracy przedszkola z rodzicami jest dostrzeżenie w nich przyjaciół i współpartnerów w wychowaniu dziecka. Rodzina i przedszkole to dwa środowiska, które w szczególny sposób oddziałują na dziecko. Skuteczność tego oddziaływania uwarunkowana jest wzajemnym i ścisłym współdziałaniem.

Efekty dobrej współpracy z rodzicami to:

· pozyskanie informacji o dziecku,

· bliższe poznanie rodziców,

· zdobycie wzajemnego zaufania,

· zainteresowanie się rodziców problemami przedszkola,

· pomoc rodziców na rzecz przedszkola.

Rodzice mogą być aktywnym ogniwem w pracy placówki tylko wszystko zależy od nauczycieli, czy potrafią włączyć rodziców w całokształt działań przedszkola, uwzględnić ich potrzeby, sugestie, zaspokoić oczekiwania. Ogromną rolę przypisuje się nauczycielowi- wychowawcy. Problem ideału nauczyciela- poruszany był często przez pedagogów, psychologów i filozofów. Aktualną i wartą przemyślenia koncepcję nauczyciela- wychowawcy zawdzięczamy Marii Moutessori, włoskiej lekarce, psychologowi i pedagogowi.

Prawdziwy nauczyciel zdaniem M. Moutessori, nie nagina wychowanka do swoich wyobrażeń, nie narzuca się mu. W szkole, czy w przedszkolu jest przy nim wtedy, gdy on go potrzebuje. Staje się dlań „ płomieniem go ogarniającym, lecz nie spalającym”.

Przykładem wspaniałego pedagoga jest J. Korczak, który mówił, że „ wychowawca nie zawiedzie, gdyż czuje cudzy ból, cierpienie, troskę- jest na to wrażliwy i pragnie pomóc, doradzić, wesprzeć”.

Taki opiekun godny jest szacunku, uznania i naśladowania.

Wychowawcy to tacy ludzie, którzy mają silną potrzebę bycia z innymi, udzielania im pomocy, darzenia ich sympatią, życzliwością. To ludzie, którzy chcą i potrafią wejść w duszę i serce drugiego człowieka, potrafią być z innym w harmonii i jedności, w zgodzie i przyjaźni. Jest to uczucie jakiejś wspólnoty i jedności duchowej z innymi.

Wspominam myśli pedagogiczne wspaniałych pedagogów, dlatego, aby takie osobowości wydobyć z mroku niepamięci, w którą zepchnęła ją selektywnie uprawiana historia myśli pedagogicznej. Przytoczone cytaty o osobach, które dostrzegają wychowawców jako „ płomień ogarniający”, swego wychowanka, czujący jego ból, cierpienie, troskę, wprowadza nas w odpowiedzialność za powierzone mu dzieci.

Należy więc stale odnawiać w sobie świadomość, że nauczyciel jest autorytetem, wzorem, przewodnikiem, doradcą i z tego powodu na niego zwrócone są oczy nie tylko wychowanków ale także ich rodziców. Swoją postawą wyznacza on określony standard zachowania.

A zatem należy dołożyć wszelkich starań, aby w placówkach oświatowo- wychowawczych pracowali tak wspaniali nauczyciele- wychowawcy, którzy potrafią w cały proces edukacyjny angażować także rodziców.

Angażując się w pracę przedszkola rodzice mogą pełnić następujące role:

· decydentów- ucząc się nowych umiejętności edukacyjnych i społecznych w środowisku przedszkolnym,

· nauczycieli własnych dzieci,

· osób pomocnych nauczycielowi i decydentowi placówki,

· osób wspomagających przedszkole w czynnościach porządkowo- organizacyjnych.

Zaangażowanie rodziców w życie placówki nie tylko łączy ich z przedszkolem, ale i ze sobą. Siła tkwi zawsze w zespole.

Przeglądu naszych wzajemnych relacji możemy dokonać poprzez ankiety. Wypełniają ją anonimowo nauczyciele i rodzice.

Analiza uzyskanych sądów pozwoli nam na opracowanie obrazu naszych relacji oraz pracę nad ich poprawą.

2.1 Oczekiwania rodziców wobec przedszkola.

Kontakt nauczycieli z rodzicami umożliwia wspólne formułowanie celów przedszkola i określanie zadań do wykonania. Wspólne ustalanie celów służy ujednolicaniu oczekiwań. Oczekiwania rodziców zmieniają się, tak jak i rodzice się zmieniają.

Rodzice coraz częściej żądają swobodnego dostępu do przedszkola, które w ich opinii proponuje ciekawą i szeroką ofertę edukacyjną jak również rozbudowaną opiekę nad dzieckiem.

Taka sytuacja stanowi wielkie i wspaniałe wyzwanie dla dyrektorów, którzy poprze właściwe zarządzanie mogą takie placówki edukacyjne tworzyć. Bardzo ważną rzeczą w wyrażaniu oczekiwań jest ustalenie, czego oczekują rodzice i jak rozumieją „ włączenie się w życie przedszkola, jak rozumieją współpracę”.

Jasne i głośne wyrażenie oczekiwań pomaga rodzicom zrozumieć, z czym borykają się wychowawcy, z wychowawcom zrozumieć i docenić troskę rodziców. Może to być bardzo pomocne w planowaniu rocznym.

A zatem warto odpowiedzieć na wiele pytań takich jak:

1. Czy rodzice mają prawo zmieniać godziny posiłków? Kto o tym decyduje?

2. Czy raz na zawsze została ustalona organizacja przedszkola? A może godziny otwarcia lub przychodzenia do przedszkola mogą być negocjowane?

3. Czy zadanie rodziców ma się ograniczać do wskazania typu proponowanych przez dyrektora zajęć dydaktycznych, czy też mogą proponować inne?

Na te pytania odpowiedzią jest fakt, że na wniosek rodziców może być zmieniona organizacja pracy przedszkola ( godziny posiłków, wprowadzenie dodatkowych zajęć, układanie jadłospisu, dobór programu, itp.).

Wychodząc do rodzica- klienta przedszkola przeprowadziłam wywiad z rodzicami w moim przedszkolu na temat: „ Czego oczekują od przedszkola?”.

Najczęściej z przeprowadzonych badań wynika, że rodzice oczekują:

· zapewnienia dzieciom bezpieczeństwa,

· stwarzania miłej atmosfery, w której ich dziecko będzie się czuło swobodnie,

· poszanowania godności dziecka i rodzica,

· rzetelnej i wyczerpującej informacji o dziecku,

· właściwie zorganizowanego procesu opiekuńczo- wychowawczo- dydaktycznego,

· częstszego obserwowania swojego dziecka podczas zajęć w przedszkolu,

· udzielania fachowej porady w zakresie wychowania,

· spotkań z lekarzem, psychologiem, pedagogiem, logopedą,

· prowadzenia pogadanek, prelekcji na temat dzieci trudnych, nadpobudliwych psychoruchowo oraz dzieci zdolnych,

· właściwego przygotowania dzieci 6- letnich do podjęcia nauki w szkole,

· prowadzenia w przedszkolu dodatkowych zajęć: rytmika, język angielski, gimnastyka korekcyjna.

Podstawowym dokumentem prawnym każdej placówki jest statut, który jest opracowany i zatwierdzony przez radę pedagogiczną i radę rodziców. Znacząca rola spoczywa na dyrektorze, jako opiekunie sprawującym nadzór nad realizacją programu merytorycznego przedszkola. Wymaga się od niego coraz większych umiejętności, konkretnej i specjalistycznej pracy z ludźmi.

Zgodnie z założeniami reformy oświaty należy zarówno u nauczycieli i u rodziców kształcić praktyczne umiejętności psychologiczne.

Warunkiem dobrej współpracy jest ustalenie wspólnych reguł kontaktu. Ustalenie tych reguł wymaga odpowiedzi na pytanie, jak rozumiemy dobro dziecka i jakie w związku z tym spoczywają na nas zadania.

LITERATURA:

1. T. Gałkowski: Pierwszych 6 lat życia. W-wa 1981, s. 76.

2. B. Suchodolski: Wychowanie dla przyszłości. W-wa 1968, PWN, s. 16.

3. J. Szczepański: Elementarne pojęcia socjologii. W-wa 1972.

4. A. Sawicka: Współpraca przedszkola z rodzicami. W-wa 1991.

5. K. Kotłowski:O pedagogicznym kształceniu rodziców. W-wa 1989, s. 95.

6. D. Elsner: Jak planować rozwój placówki oświatowej. Mentor 2001, s. 12.

7. S. Sławiński: Misja wychowawcza szkoły. Dyrektor szkoły 10/ 2001.

8. Podstawa Programowa. MEN 2000.

9. D. Elsner: Stwórzmy wspaniałe przedszkole. Mentor 1996.

10. D. Elsner: Doskonalenie kierowania placówką oświatową wokół nowych pojęć i znaczeń. Mentor 1999.

11. M. Kielar: Wychowanie w przedszkolu nr 7. 1998, s.390.

12. K. Lubomirska: Przedszkole, rzeczywistość i szansa. W-wa 1997.

13. E. Latacz: Wychowanie w przedszkolu. 1991, s. 461-465.

14. S. Badora: Za J. Korczakiem. 1995, s. 212.

15. red. S. Badora, D. Marzec. 1995, s. 213- 215.

16. Management w przeszklou. RAABE, 1999.

17. Ramowy Statut Publicznego Przedszkola. Dz. U. Nr 61, poz. 624, 2001.


Komentarze: (3)Skomentuj artykuł

dorota
doskonały materiał służący refleksji

Gienia
Wspaniały materiał godny do realizacji

Agnieszka
Świetny artykuł

Przydatne linki



- R E K L A M A -